Stel je voor: Even los van alle dagelijkse hectiek alle tijd nemen voor jezelf. Bezinning op waar je staat, wat je wilt en hoe je daar vorm aan zou kunnen geven.
Zo kondigde ik in oktober de retraite over ‘Schipperen is levenskunst’ in klooster Huissen van eind januari aan.
En toen kwam de persconferentie van 12 januari. Retraite gecanceld, aangemelde deelnemers teleurgesteld.

Meer dan ooit heb ik nu zin om me af te zonderen, en daarin ben ik vast niet alleen. Even géén coronatoestanden, het onderwerp dat zo veel van onze conversaties beheerst. Even alleen maar genieten van schoonheid, stilte, verbondenheid, zintuiglijke ervaringen, lekker eten, lang slapen. Even ruim de tijd om me te verdiepen in wat dan ook – zolang het maar geen corona is.

Maar voorlopig kunnen we er moeilijk aan ontsnappen. Het besluit over invoering van een avondklok naast de al zo strenge maatregelen zullen we ons later wellicht nog herinneren als horend bij de ergste golfslagen van ‘de tweede (of derde?) golf’.

Dit alles vraagt veel van ons vermogen om te schipperen. Op de woelige baren van deze tijd zijn we vaker dan anders uit ons evenwicht. Wankelend hervinden we het weer, of niet – soms moeten we de veerkracht uit onze tenen halen. We hebben het juist nu nodig om de vuurtoren te blijven zien die ons helpt om goed te blijven koersen. Om bewust contact te maken met onze waarden – dat gaat dus ook over weten waar het om draait in ons leven. Zodat als de moed in de schoenen gezakt is, we ons kunnen herpakken, en we deze moeilijke situatie nog even kunnen uithouden.

De Amerikaanse schrijfster Glennon Doyle heeft als lijfspreuk ‘We can do hard things’. Dat vind ik echt een helpende gedachte. Net als dat ik me geïnspireerd voelde door de jonge dichteres en activiste Amanda Gorman na haar spoken word performance The Hill We Climb tijdens de inauguratie van Biden & Harris.
In een interview vertelde ze over de mantra die ze met gesloten ogen in zichzelf uitspreekt als het erop aankomt: ‘I am the daughter of Black writers, we are descended from freedom fighters who broke their chains and changed the world. They call me.’ Een mooi voorbeeld voor hoe we ons kunnen motiveren bij het oprekken van onze veerkracht, in het verduren van zorgen, pijn, verdriet, niet gestilde verlangens.

Laten we elkaar goede moed geven. We kijken uit naar de lente en de zomer die ons hopelijk  goed zullen doen.

En na de zomer krijgen we weer een nieuwe start – ik weet dat ik niet de enige ben voor wie september nog meer als ‘nieuwjaar’ voelt dan 1 januari. Na de zomervakantie maken we immers weer plannen, hebben we nieuwe energie en inspiratie gekregen van zon, rust, natuur, kunst en cultuur.
De retraite ‘Schipperen is levenskunst’ is daarom verplaatst naar het weekend van 3-5 september 2021.

Krijg je er alvast zin in, kijk je uit naar iets om je op te verheugen, ben je een mens van voorpret? Je kunt hier alvast inschrijven bij het Klooster Huissen!