WELDADIG – een woord dat zoveel omvat. “Zeer aangenaam, Gezond, Goed, Gul, Hartverwarmend, Heilzaam, Lekker, Liefderijk, Mild, Verkwikkend, Zalig” zijn de synoniemen in het woordenboek. Het is iets waar we hartstochtelijk naar kunnen verlangen, zeker na de kaalheid van het lockdownleven, met zoveel minder voeding en zinnenprikkeling van samenzijn, creativiteit, zingen, kunst en cultuur.

De (sociale) beperkingen maakten naast de pijn en het gemis van onderling contact ook duidelijk hoe weldadig het kan zijn als FOMO verandert in JOMO, geen Fear Of Missing Out maar Joy Of Missing Out, ontdekken wat het verschil is tussen rusteloosheid en rust.
En daarnaast leerden we ook hoezeer we afwisseling en stimulansen nodig hebben voor reliëf en kleur in ons leven – de een heeft daar meer van nodig dan de ander maar een zekere hoeveelheid prikkels doet ons goed.

Ik merkte dat aan den lijve toen ik voor het eerst sinds de lockdown weer in het echt met een vastgelopen team samenwerkte – de weldaad van het elkaar zien als mensen met niet alleen een hoofd in een rechthoekje, maar ook met wiebelende benen, en voeten met allerlei soorten schoenen. Alles wat er zonder woorden gezegd wordt: de betekenisvolle blikken over en weer, de onrust van schuivende billen op stoelen of de opluchting van zakkende schouders, een doorbrekende lach…

En ik merkte het ook toen ik weer voor het eerst een tentoonstelling zag. Mijn zinnen werden geprikkeld door het ervaren van schoonheid, ik werd uitgedaagd anders te kijken, voelde de uitnodiging om me te verhouden met wat ik zag, wat me ontregelde. Alleen al wat de neontekst van de foto oproept: “Listen to your eyes”… (*) Ik voelde het als een appèl om open-minded te zijn en connectie te maken.

Zoiets is weldadig; wat je noemt voedsel voor de ziel en brood voor het hart. Verlangen we daar allemaal niet intens naar?

(*)

Maurizio Nannucci, Listen to your eyes (2016), neon – Museum Voorlinden, Wassenaar.
Luister naar je ogen. Een zin waar een schijnbare tegenstelling in besloten ligt. Maurizio Nannucci (1939) nodigt uit om te kijken en te vertrouwen op dat wat je ziet. Horen en zien, het zijn verschillende niveaus om de wereld te observeren. Luisteren en lezen zijn meer door de ratio gestuurd. Kijken waarbij de verbeelding wordt geprikkeld, is een spannender manier van ervaren en ondergaan. Dat geldt voor kijken naar kunst maar ook voor het kijken naar de wereld. Een motto dat ver voorbij de museummuren reikt.